Απο τον μύθο στον λογο

Ε. ΙΣΤΟΡΙΑ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ – ΕΙΣΑΓΩΓΗ.

ΣΤ. ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ.

Ζ. Η ΘΕΩΡΗΤΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΧΩΡΙΖΕΤΑΙ ΣΕ ΓΝΩΣΙΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ  ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ.

Η. ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ. ΠΕΔΙΑ ΕΡΕΥΝΗΣ.

Θ. ΕΙΔΙΚΗ ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΚΑΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ.

Ι. ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ.

ΙΑ. ΤΑ  ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ  ΔΕΥΤΕΡΟ: Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΩΣ ΜΕΓΑΛΟΦΥΗΣ ΕΝΟΡΑΣΗ. – ΟΙ  ΠΡΟΣΩΚΡΑΤΙΚΟΙ

Α. ΟΙ ΠΡΟΣΩΚΡΑΤΙΚΟΙ. – ΓΕΝΙΚΩΣ

Β. ΕΙΔΙΚΩΤΕΡΑ.

Γ. ΕΛΛΑΔΑ – ΕΛΛΗΝΕΣ.

Δ. ΟΡΦΙΚΟΙ.

Ε. ΜΙΛΗΣΙΟΙ.

1. Θαλής ο Μιλήσιος.

2. Ἀναξιμένης ὁ Μιλήσιος.

3. Ἀναξίμανδρος ὁ Μιλήσιος.

ΣΤ. ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ.

1. Ο Πυθαγόρας και η Σχολή του.

2. Πηγές.

3. Μερικότερες  αντιλήψεις  των πυθαγορείων.

4. Το Πυθαγόρειο Σύστημα (περαιτέρω ανάπτυξη).

5. Θεωρία του αριθμού.

6. Ἀντιθέσεις  και  συστοιχία  ἀγαθῶν και  κακῶν.

7. Παρατηρήσεις.

8. Μεθοδική ἐφαρμογή.

9. Ἐφαρμογή τῆς θεωρίας ἐπί τῆς μουσικῆς, τῶν σχημάτων και τῶν σωμάτων.

10. Γένεση τοῦ Κόσμου.

11. Ἀρμονία τῶν σφαιρών.

12. Ἀνθρωπολογία.

13. Θεολογία.

14. Πηγές.

15. Μεταγενεστερες δοξασίες.

16. Διασαφήσεις.

Ζ. ΕΛΕΑΤΕΣ.

1. Ελεατική σχολή – γενικώς.

2. Παρμενίδης  ο Ελεάτης.

3. Ξενοφάνης ο Κολοφώνιος.

4. Μέλισσος ο Σάμιος.

Η. ΑΤΟΜΙΚΟΙ.

1. Γενικώς.

2. Αναξαγόρας ο Κλαζομένιος.

3. Δημόκριτος ο Αβδηρίτης.

4. Hράκλειτος  o Εφέσιος.

[α] Γενικώς.

[β] Ειδικότερα.

[γ] Οι  αντιθέσεις.

[δ] Ενότητα των αντιθέσεων.

[ε] Κοσμολογία .

[στ] Ανθρωπολογία.

[ζ] Γένεσις της γνώσεως.

[η] Ηθική.

[θ] Θρησκεία.

[ι] Γενική εκτίμηση της φιλοσοφίας του Hρακλείτου.

5. Eμπεδοκλής  ο Ακραγαντίνος

[α] Μεταφυσική.

[β] Κοσμογονία.

[γ] Εμφάνιση της ζωής.

[δ] Θεωρία της γνώσεως.

[ε] Θεολογία.

6. Διογένης ο  Απολλωνιάτης.

7. Σοφιστές.

[α] Γενικά  χαρακτηριστικά.

[β] Σκέψη και εριστική των σοφιστών.

[γ] Ηθική  των σοφιστών.

[δ] Περί  θρησκείας.

[ε] Ρητορική.

[στ] Ιστορική  σημασία των σοφιστών.

[ζ] Κρίσεις.

[η] Εριστική.

[θ] Ηθική.

[ι] ΠΡΩΤΑΓΟΡΑΣ  Ο  ΑΒΔΗΡΙΤΗΣ.

[ια] ΓΟΡΓΙΑΣ  Ο  ΛΕΟΝΤΙΝΟΣ.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΡΙΤΟ:   Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ  – ΟΔΗΓΟΣ ΤΟΥ ΒΙΟΥ –ΣΩΚΡΑΤΗΣ.

1. ΣΩΚΡΑΤΗΣ = Η αρχή.

2. Ο χαρακτήρας.

3. Η Φιλοσοφική μέθοδος.

4. Ο  διάλογος.

5. Σωκρατική ειρωνεία.

6. Σωκρατική επαγωγή.

7. Ηθική.

8. Περί φύσεως. Περί Θεού.

9. Περί ψυχής

10. Σχέση Σωκράτους- Σοφιστών.

11. Σύνοψη της Σωκρατικής διδασκαλίας.

12. Αρετή   και   γνώση.

13. Ο Σωκράτης κατά  τον  Ν. Λούβαρη.

14. Ο Σωκράτης κατά  τον  Ν. Κοτζιά.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΕΤΑΡΤΟ: Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΩΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΟΥ ΑΠΟΛΥΤΟΥ – ΠΛΑΤΩΝ.

1. Βιογραφικές σημειώσεις.

2. Γενική άποψη της πλατωνικής   φιλοσοφίας.

3. Παλαιές  επιδράσεις.

4. Η  σωκρατική επίδραση.

5. Σκοπός τηςδημιουργίας της Πολιτείας

6. Οι  διάλογοι.

7. Θεωρία της γνώσεως.

8. Θεωρία των ιδεών.

9. Μύθος και λόγος στην πλατωνική φιλοσοφία.

10. Απάρνηση και κάθαρση  του κόσμου.

11. Οι κύριες κατευθύνσεις της πλατωνικής φιλοσοφίας.

Η αντίθεση των δύο κόσμων. Σώμα-ψυχή.

[α] Θρησκεία.

[β] Πολιτεία.

[γ] Σχέσεις Πολιτείας θρησκείας.

[δ] Τέχνη.

[ε] Επιστήμη.

12. Η περί των αγαθών του βίου διδασκαλία.

13. Πλατωνικό  ζήτημα.

14. Γενικό συμπέρασμα.

15. Φαίδρος.

[α] Εισαγωγή.

[β] Τα πρόσωπα του διαλόγου [γ] Το τοπίο.

[δ] Ο Λόγος του Λυσία.  [ε] Συμπεράσματα  από τον λόγο του Λυσία.

[στ] Ο Έρως για τον Πλάτωνα.

[ζ] Ο Λόγος του Σωκράτη.

16. Συμπόσιο.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΕΜΠΤΟ: Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ  ΣΕ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΩΝ ΝΟΜΩΝ ΤΟΥ ΟΡΘΩΣ  ΔΙΑΝΟΕΙΣΘΑΙ – ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ.

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ

A. ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΑ.

Β. ΓΕΝΙΚΑ.

Γ. ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΑ ΤΥΠΙΚΗ ΛΟΓΙΚΗ.

Δ. ΤΟΠΙΚΗ – H ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ ΛΟΓΙΚΗ ΣΤΟΝ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ.

1. Περί τόπων.

2. Αντικείμενο  της  τοπικής.

3. Ποια η σχέση των Αναλυτικών του Αριστοτέλη με τον

Πλάτωνα.

4. Το περιεχόμενο των Τοπικών.

5. Περί  του οργάνου.

6. Σειρά συγγραφής των λογικών έργων.

7. Σκοπός των τοπικών.

8. Θέση  στην ιστορία της φιλοσοφίας.

9. Είδη διαλογισμών.

10. Τoπική και πρόβλημα.

Ε. ΣΥΛΛΟΓΙΣΜΟΣ.

1. Ορισμός.

2. Η πραγματική μορφή του Αριστοτελικού συλλογισμού.

3. Προκείμενες (prémisses).

4. Όροι (termes).

5. Είδη των προκειμένων  προτάσεων.

6. Οι  μεταβλητές.

7. Η λογική αναγκαιότητα του συλλογισμού.

8. Είδη συλλογισμών- oρισμοί.  Κατηγορικοί  συλλογισμοί – έμμεσοι – απλοί – άρτιοι.

9. Η δομή του κατηγορικού συλλογισμού.

10. Συλλογιστικά σχήματα.

ΣΤ. ΑΝΑΛΟΓΙΑ

ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ

Α. ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΔΙΕΡΕΥΝΗΣΗ ΤΩΝ ΛΟΓΙΚΩΝ ΕΝΝΟΙΩΝ.

1. Κρίση  [Λογική] – υποκείμενο – συνδετικό – κατηγορούμενο. Prédicat.

2. Θεωρίες  που  εξηγούν την κρίση.

3. Αναλογία.

4. Ανάλυση (λογική).

Β. ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΗΣ  ΛΟΓΙΚΗΣ  ΣΚΕΨΗΣ.

1. Λογική είναι η επιστήμη του λογικού, η θεωρία του λόγου.

2. Το γεγονός του νοείν μπορούμε να το αναλύσουμε σε πέντε παράγοντες.

3. Η ενέργεια έχει χρονικότητα.

4. Αυτό που ονομάζουμε αντικειμενικό κόσμο.

5. Οι βασικοί τρόποι εκδήλωσης της Λογικής είναι: η έννοια, η κρίση, ο συλλογισμός.

6. Δύο σειρές σκέψεων.

7. Με την κρίση τίθεται κάτι που λογικώς πριν δεν υπήρχε.

8. Το λογικό βάθος της κρίσης και που στηρίζεται η απαίτηση να είναι η κρίση αληθινή.

9. Πολλοί αναζήτησαν το κριτήριο για την αλήθεια μιας κρίσεως,  στην απόδειξη.

10. Ένας παλιός ορισμός της Λογικής είναι «η Αλήθεια είναι daequatio intellectus del rei», ήτοι η εξίσωση του νου προς τα πράγματα, ή της νόησης προς την αντικειμενική πραγματικότητα, όχι όμως ως αποτύπωση της πραγματικότητας.

11. Η κρίση  συνίσταται από το υποκείμενο και το κατηγορούμενο   και το συνδετικό.

12. Ο τρόπος των κρίσεων.

13. Αναφορά των κρίσεων.

14. Λογική και επιστήμες.

15. Το λογικό γεγονός άρνηση.

16. Οι κρίσεις αποτελούνται από έννοιες, όχι από παραστάσεις.

17. Οι έννοιες των αισθητών αντικειμένων, διακρίνονται, σε ατομικές, έννοιες είδους και έννοιες γένους.

18. Οι λογικές αρχές.

19. Κριτική των γνώσεων μας.

20. Τι είναι γνώση.

21. Το φαινόμενο γλώσσα.

KEΦΑΛΑΙΟ ΕΚΤΟ: ΑΡΝΗΤΙΚΗ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ Ή  ΔΟΚΙΜΙΟ   ΑΦΕΛΟΥΣ ΡΕΑΛΙΣΜΟΥ.

ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΣΗΜΕΙΩΣΗ

BIΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ

ΞΕΝΗ